Popyt odzyskał przewagę

Mniejszej Brytanii z Unii Europejskiej. Rynek wykorzystał presję wzrostową z otoczenia i zaczął dzień od zwyżki, która była niczym więcej niż powieleniem analogicznego ruchu na wielu giełdach europejskich.

Szybko jednak okazało się, iż wzrost ma wadę w postaci niskiego obrotu, co przełożyło się na pięć godzin konsolidacji, którą skończyła dopiero rozgrzewka przed finałową godziną sesji. W istocie z perspektywy końca dnia widać, iż kluczem do całego rozdania nie były wcale optymistyczne treści z otoczenia GPW, ale finałowa godzina sesji, w trakcie której władzę nad rynkiem największych spółek przejęli gracze dbający od rozliczenie kontraktów terminowych serii wrześniowej.

Pochodną była fala wzrostowa, która zaczęła się w okolicach 2515 pkt. i w skrajnym punkcie wyniosła WIG20 w pobliże 2545 pkt. Przeszło procentowe przesunięcie indeksu w kontekście masowo rzucanych zleceń w największym stopniu przesądziło o wzroście WIG20 o 1,5 procent i zamknięciu na poziomie 2539 pkt. Ślad po godzinie koszyków został również w perspektywie tygodniowej, w ramach której WIG20 zyskał 1,7 procent.

Jeśli jednak spojrzeć na rynek przez pryzmat wszystkich sesji tygodnia, to trudno nie uznać faktu, iż jeszcze przed piątkowym finiszem popyt zdołał przenieść indeks na 2500 pkt. i zanegować słabość z końcówki poprzedniego piątku.

Bilansem jest podtrzymanie sygnałów kupna po pokonaniu przez WIG20 poziomu 2500 pkt., co oznacza, iż uwaga graczy pozostaje skupiona na oporach zaczynających się psychologiczną barierą 2600 pkt.

Adam Stańczak
DM BOŚ