Obrona ważnego wsparcia

Okazało się, że był to wiarygodny, intradayowy sygnał techniczny, gdyż w następstwie wyłamania kontrakty weszły w kolejną fazę ruchu spadkowego.

W porannym fragmencie wczorajszej sesji byliśmy świadkami kontynuacji tej tendencji. W efekcie doszło do bezpośredniej konfrontacji w przedziale Fibonacciego: 2536 – 2540 pkt.

W komentarzach podkreślałem, że jest to już zdecydowanie istotniejszy przedział cenowy w stosunku do przełamanego wcześniej zakresu wsparcia: 2559 – 2563 pkt. Należało spodziewać się zatem, że popyt uaktywni się tutaj i przynajmniej spróbuje nie dopuścić do przełamania wsparcia.

Po kilku godzinach niemrawej obrony strefy doszło wreszcie do wykrystalizowania się ruchu odreagowującego. Co prawda trudno było tutaj mówić o jakimś ponadprzeciętnym wzroście presji popytowej (przynajmniej obserwując FW20H13 w powiązaniu z rynkiem kasowym i generowanym w trakcie ruchu wolumenem obrotu), ale ostatecznie kontrakty zaczęły przybliżać się do lokalnej zapory podażowej: 2567 – 2570 pkt.

Ponieważ wypadało tutaj między innymi zniesienie 23.6% całego impulsu spadkowego i dodatkowo przebiegała lokalna Median Line, strefa funkcjonowała na wykresie jako potencjalnie istotny obszar cenowy. Można było zatem poczynić założenie, że dopiero w przypadku jej przełamania inicjatywa byków miałaby szansę rozwinąć się.

Po kilkudziesięciu minutach konsekwentnego prowadzenia kontraktów w kierunku w/w zakresu impet ruchu zaczął się jednak wyczerpywać. Po tym krótkim okresie dominacji byków dość szybko weszliśmy w fazę konsolidacji. Co ciekawe jednak, na tle rynków bazowych przejawialiśmy wczoraj dla odmiany zdecydowanie większą ochotę do kreowania presji popytowej.

Ze wspomnianego trendu bocznego nastąpiło w końcu wybicie górą. Popyt w dalszym ciągu kontrolował przebieg sesji, a kontrakty oddalały się od istotnego jak się okazało wsparcia technicznego: 2536 – 2540 pkt.

Z prawdziwym pokazem siły i determinacji popytu mieliśmy jednak do czynienia w samej końcówce sesji. Wyrazem tego było między innymi przełamanie eksponowanej wcześniej zapory cenowej: 2567 – 2570 pkt. Niewiele brakowało, by w ostatnich minutach handlu doszło do bezpośredniego starcia w węźle podażowym: 2586 – 2589 pkt. zbudowanym na bazie zniesienia 38.2%.

Ostatecznie zamknięcie marcowej serii kontraktów wypadło na poziomie 2582 pkt. Stanowiło to wzrost wartości FW20H13 w relacji do wtorkowej ceny odniesienia wynoszący aż 1.14%. Trzeba przyznać, że na tle bazowych rynków Eurolandu był to naprawdę godny uznania wynik.

Z załączonego wykresu wynika, że fala wzrostowa wytraciła wczoraj swój impet w okolicy krótkoterminowej zapory podażowej: 2586 – 2589 pkt. Tak jak zaznaczano w komentarzach online, jej sforsowanie oznaczałoby, że obóz byków jest przygotowany do inicjowania dalszych działań, a wczorajszy atak nie był zjawiskiem incydentalnym. W moim odczuciu mogłoby to wiązać się z próbą podejścia w okolicę zapory podażowej: 2621 – 2624 pkt. zbudowanej na bazie zniesienia 68.5%.

Można zatem podsumować ten wątek i stwierdzić, że od wyniku konfrontacji w 2586 – 2589 pkt. powinien zależeć przebieg kolejnych sesji na FW20H13. Co prawda spodziewano się już tutaj większej aktywności ze strony sprzedających, ale będąc pod wrażeniem spektakularnej obrony wsparcia Fibonacciego: 2536 – 2540 pkt. nie można w tej chwili skazywać kupujących na porażkę.
W trakcie przygotowania opracowania na wartości tracą jednak kontrakty na amerykańskie indeksy (wpływ spadków w Japonii). Początek sesji może być zatem lekko korekcyjny, zważywszy, że środowe notowania za oceanem wcale nie ułożyły się tak bardzo po myśli popytu (oczekiwania były tutaj z pewnością większe).

W sensie technicznym popyt ma jednak w tej chwili niewielką przewagę (efekt zanegowania eksponowanej wczoraj przeze mnie intradayowej zapory podażowej: 2567 – 2570 pkt.). Czy zdoła ją wykorzystać? Dopiero w momencie przełamania wybronionego wczoraj wsparcia Fibonacciego uzyskalibyśmy wiarygodny sygnał techniczny zapowiadający kontynuację ruchu korekcyjnego. Trzeba zatem przyznać, że dzisiejsza sesja może być ważnym testem siły i determinacji popytu, a kluczową rolę powinien tutaj odegrać znany nam już przedział cenowy: 2586 – 2589 pkt.

Paweł Danielewicz,
Analityk Techniczny