Zbiory najdroższej przyprawy świata

San Gimignano to jedno z bardziej znanych miast Toskanii, włoskiego regionu, słynącego z wina, oliwy i... szafranu.

Szafran to trzy słupki w krwistym kolorze czerwonopomarańczowym pochodzące z mniejszych krokusów (Crocus sativus).

Nazwa szafran pochodzi od arabsko-perskiego słowa "az-zafaran" co znaczy zarówno kolor "żółty", jak i "nitka".

Kwiaty zbiera się rankiem, kiedy opadnie rosa, zaraz po rozkwicie.

Następnie nitki są oddzielane od kwiata i suszone.

Dla pozyskania 1 grama nitek potrzeba ok. 200 kwiatów.

Aby powstał 1 kilogram tej cennej przyprawy trzeba zebrać 200 tysięcy kwiatów krokusa.

Szafran znany był już w starożytnym Egipcie, gdzie używali go zarówno faraonowie jak i kapłani.

Antyczni Grecy bardzo cenili sobie tę przyprawę m.in. wkładali ją do poduszek, na których siedzieli podczas uczt.

Marek Aureliusz, cesarz rzymski, kąpał się w szafranie dla wzmocnienia męskich sił.

Według znawców pierwsi zastosowali szafran w kuchni Persowie. W IX w. Arabowie sprowadzili go do Hiszpanii, skąd uprawy rozprzestrzeniły się.

W okresie renesansu wart był więcej niż złoto. W Wenecji utworzono specjalny urząd do spraw handlu tą przyprawą. Henryk VIII, słynny wielbiciel szafranu, karał śmiercią tych, którzy dopuścili się wobec niego oszustwa.

Szafranu używa się do aromatyzowania i barwienia potraw mięsnych, rybnych, ryżu i ciast. Dodawany jest również do likierów.

Przyprawa ta ma specyficzny, niezwykle trwały zapach i gorzkawy smak.

Obecnie szafran uprawia się na dużą skalę głównie w regionie basenu Morza Śródziemnego i krajach Bliskiego Wschodu.

Za najlepszy szafran uchodzi ten pochodzący z hiszpańskiej wyżyny La Mancha. Za 1 kg przyprywy trzeba zapłacić nawet ponad 1 tys. USD.