dolar (strona 62 z 178)

Kluczowa figura dnia wczorajszego, raport agencji ADP z amerykańskiego rynku pracy, okazała się zbliżona do oczekiwań i nie zmieniła sytuacji na rynku walutowym. Zaskoczeniem dla inwestorów były natomiast opublikowane dzisiaj rano dane z Wielkiej Brytanii.

W trakcie środowej sesji kurs eurodolara testował poziom 1,4060. Wsparcie to zostało naruszone, jednak ostatecznie poziom ten zatrzymał dalsze osłabienie euro. Wraz z rozwojem sesji za Oceanem euro zaczęło odzyskiwał przewagę nad amerykańską walutą.

Wczoraj wieczorem głos znów zabrał James Bullard z oddziału FED w St.Louis – ten sam, który dzień wcześniej zaskoczył rynki postulatem zmniejszenia obecnego programu QE2 o 100 mld USD (z 600 mld USD zatwierdzonych w listopadzie ub.r. przed FED).

Czwartkowy poranek przynosi stabilizację złotego w relacji do euro i szwajcarskiego franka oraz niewielkie umocnienie do dolara, co jest pochodną osłabienia amerykańskiej waluty na rynkach globalnych.

Dzisiaj resort finansów zaprezentował Wieloletni Plan Finansowy Państwa, z którego mogliśmy się dowiedzieć, że w kolejnych latach deficyt budżetu będzie się zmniejszać, podobnie jak zadłużenie. Nie zakłada się, zatem, aby doszło do naruszenia konstytucyjnego progu 55 proc. długu publicznego do PKB.

Środowa sesja na rynku walutowym nie przyniosła istotniejszych zmian w notowaniach eurodolara. Kurs tej pary walutowej wzrósł w godzinach porannych powyżej poziomu 1,4110, jednak szybko zawrócił, spadając w dalszej części sesji do poziomu 1,4060.

O 201 tys. osób wzrosło w marcu zatrudnienie w sektorze prywatnym poza rolnictwem według raportu ADP. Odczyt był nieznacznie niższy od prognoz. To pierwsza z cyklu ważnych publikacji dotyczących amerykańskiego rynku pracy, które do końca tygodnia napłyną na rynek.

Złoty pozostaje w środę stabilny w relacji do głównych walut, pomimo zauważalnego wzrostu apetytu na ryzyko na rynkach globalnych, co przede wszystkim znajduje odzwierciedlenie w wyraźnie rosnących cenach akcji. W południe kurs USD/PLN testował poziom 2,8316 zł, EUR/PLN 3,9883 zł, a CHF/PLN 3,0758 zł.

Wydarzenia na rynkach finansowych w dniu wczorajszym, w szczególności na rynku walutowym, pozostawały pod wpływem przemówienia szefa regionalnego oddziału Fed w St. Louis, Jamesa Bullarda. Według niego, FOMC zacznie wkrótce normalizować swoją politykę monetarną, ograniczając program skupu obligacji i podnosząc stopy procentowe.

Wczoraj w wywiadzie dla telewizji Fox Business członek FED z Dallas, Richard Fisher (w tym roku w FOMC), opowiedział się przeciwko ewentualnemu programowi QE3, który miałby zastąpić obecny program wykupu długoterminowych obligacji przez bank centralny za 600 mld USD (tzw. QE2).

Rano wspominałem, iż rynek może zaczać dyskusję na temat polityki prowadzonej przez FED – zwłaszcza, że w końcu czerwca kończy się ustawowy termin programu QE2, który FED przyjął w listopadzie. Dzisiaj swoje mocne „trzy grosze” dodał szef FED z St.Louis, James Bullard.

Utrzymujący się dobry sentyment do złotego sprawił, że rozpoczął on dzień od umocnienia do głównych walut.

Polityka Fedu osłabiła zaufanie do dolara, a interwencja G7 do jena. Za jedyną bezpieczną przystań uchodzi dziś frank. Nie musi to jednak oznaczać, że waluta ta będzie się umacniała.

Brak istotnych publikacji makroekonomicznych, jak również brak kolejnych doniesień z Libii czy Japonii przyczyniły się do niskiej zmienności na rynkach finansowych w dniu wczorajszym.

Poniedziałkowa wypowiedź prezesa ECB wsparła notowania euro w relacji do dolara. J.C. Trichet stwierdził, że inflacja w Eurolandzie na stałe zakorzeniła się powyżej celu inflacyjnego na poziomie 2 proc.

Jastrzębie słowa Charlesa Plossera z FOMC, które padły w piątek wieczorem, wsparły dolara. Przedstawiciel FED z Filadelfii opowiedział się za zakończeniem programów stymulacyjnych i nie wykluczył, że już w niedługiej przyszłości bank centralny będzie musiał podnieść stopy procentowe.

Od połowy 2008 r. złoty osłabł w stosunku do franka o 27 proc., przypomina "Rzeczpospolita". Eksperci OECD uważają jednak, że szwajcarska waluta jest znacząco przewartościowana.

Złoty w poniedziałek zyskuje na wartości w relacji do głównych walut, próbując przekroczyć psychologiczne poziomy 4 zł za euro oraz 3,10 za szwajcarskiego franka. O godzinie 12:53 kurs EUR/PLN testował poziom 3,9995 zł, a CHF/PLN 3,0992 zł.

Eurodolar dotarł wczoraj do poziomu 1,4200. Nie zdołał jednak na dłużej zagościć powyżej tej bariery i na sesji azjatyckiej stopniowo zniżkował. Około południa kurs spadł do poziomu 1,4110, a pod koniec sesji europejskiej kształtował się na poziomie 1,4140.

Dużo pracy w ostatnim czasie wykonały agencje ratingowe. Zaowocowało to kolejnymi obniżkami wiarygodności kredytowej. Wczoraj Fitch obciął rating Portugalii, w nocy to samo uczynił Standard&Poors. Moody's z kolei obniżył ocenę dla 30 hiszpańskich banków.

Czwartkowe popołudnie przyniosło dynamiczny wzrost kursu eurodolara do poziomu 1,4219. Po tym ruchu notowania głównej pary walutowej powróciły w okolice 1,4180 i oscylowały wokół tej wartości również w trakcie sesji azjatyckiej.

Wartość chińskich rezerw walutowych wynosi około 2,8 bln dolarów. Za tę kwotę można by kupić 17 spośród 20 firm zajmujących pierwsze miejsca w rankingu największych światowych spółek Global 2000 miesięcznika Forbes. Pozostałych trzech nie musiałyby kupować. Bo to firmy z Chin.

W nocy agencja Standard&Poor’s obniżyła długoterminowy rating Portugalii do „BBB” z „A minus”. W ujęciu krótkoterminowym pozostała ocena „A2”, chociaż analitycy S&P nie wykluczyli obniżki o jeszcze jeden poziom w dół w sytuacji, kiedy oficjalnie zostaną opublikowane szczegóły działania Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego (unijne źródła mówią tutaj o końcu czerwca).

Wczorajsza dymisja premiera Portugali Jose Socratesa, po tym jak tamtejszy parlament odrzucił plan dodatkowych cięć wydatków, zapoczątkował proces, którego finałem będzie udzielenie Portugalii pomocy finansowej przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Unię Europejską.

W środę w portugalskim parlamencie przepadły propozycje mniejszościowego gabinetu premiera Jose Socratesa, które zakładały dalsze ograniczenia wydatków budżetowych