Polak Polakowi wilkiem

Wrogość widać wśród kierowców, którzy jeżdżą z transportami.

- Nie raz spotkałem się z wrogością ze strony rodaków, gdy ujawniłem, że jestem z Polski. Na przykład przyjeżdżałem z ładunkiem do miejsca, w którym zaparkowane już były ciężarówki z Polski. Okazywało się, że kierowcy nie byli w stanie porozumieć się z dyspozytorem albo byli zagubieni na terminalu. Zdarzało mi się tłumaczyć im drogę albo tłumaczyć dla nich w biurze – opowiada Roman w Gdańska, który w Anglii mieszka od dwóch lat. - W międzyczasie koledzy z Polski wypytywali skąd pochodzę i jak mi się żyje w Anglii. Na koniec zamiast "dziękuję" potrafili powiedzieć, żebym lepiej wracał do Gdańska, bo jeszcze mi spalą wóz. Wówczas żałowałem, że w ogóle chciało mi się pomagać. Nie rozumiem skąd takie nastawienie - dodaje.

Wrogość nie jest w prawdzie regułą, ale jest często spotykana, szczególnie u starszych szoferów. Młodzi są bardziej ciekawi realiów angielskich, bo często myślą o przejściu do angielskiej firmy. Z kolei ci doświadczeni, choć może nie są w pełni zadowoleni ze swojej sytuacji, przynajmniej wiedzą czego się mogą spodziewać i nie lubią zmian. Prześmiewcze zachowania są szczególnie widoczne, gdy kierowcy są w grupie, na parkingu lub w punkcie przeładunku.

- Nie nazwałabym tej postawy wrogą. Odczuwam to raczej jako potępienie. Słyszałem stwierdzenia typu "to wy jesteście ci angielscy Polacy tak" – opowiada Roman. Stefan pracuje jako kierowca za pośrednictwem agencji. Zdarza mu się także jeździć wózkiem widłowym.

- Raz jeździłem wózkiem w magazynie i zobaczyłem, że przyjechali kierowcy z Polski. Przyszli do biura i nie wiedzieli jakie są procedury. Ja wychodzę z założenia, że jak ktoś potrzebuje pomocy, to trzeba mu jej udzielić. Nieraz sam byłem w takiej sytuacji i pomogli mi na przykład angielscy kierowcy. Dlatego pomogłem tym z Polski, choć nie zawsze się na tym dobrze wychodzi. Można na przykład być zniesmaczonym, bo nawet nie usłyszy się słowa "dziękuję". Tym razem było to dwóch kierowców z Polski i jeden był ciekawy losu Polaków na emigracji, a drugi robił głupie żarty, na przykład zakręcał dopływ zasilania w wózku. W rezultacie uznałem, że nie ma co tracić na nich energii. Mimo że w ogóle nie mówili po angielsku, cwaniaczyli i chcieli wynosić towary z magazynu, w którym była telewizja przemysłowa – wspomina Stefan. *Pytam tylko Anglików, nie Polaków *

Stefan, który ciężarówką jeździ od 4 lat, z czego półtora roku w Anglii, stwierdza, że choć ludzie są różni i nie można generalizować, przyjaznej postawy spodziewa się raczej ze strony angielskich niż polskich kierowców.

- Kiedyś, gdy widziałem ciężarówki z Polski, byłem nastawiony przyjaźnie i nawiązywałem rozmowy z ich kierowcami. Teraz odrzuca mnie od nich, bo rozmowy ze mną zaczynają od pytań ile zarabiam i czy warto tu było przyjechać. Zdarzają się oczywiście wyjątki – opowiada Stefan, dodając jednak, że ogólnie jest już nastawiony nieufnie.

Piotr wrogości w stosunku do polskich kierowców w Anglii zaznał dopiero, gdy wrócił do Polski.

- Po kilku latach pracy w Anglii, postanowiłem wrócić do kraju. Chciałem zamieszkać w domu, który udało mi się wybudować. Jednak miałem problemy ze znalezieniem pracy. Raz, gdy zadzwoniłem z ogłoszenia, zapytano mnie gdzie wcześniej pracowałem. Gdy powiedziałem, że jako kierowca w Anglii, usłyszałem, że takich kandydatów im nie potrzeba – opowiada Piotr, który ostatecznie zatrudnił się w holenderskiej firmie transportowej, gdzie także przez kilka miesięcy pracował w Polakami. Ostatecznie jednak postanowił wrócić do Anglii.

(MR)/JK