komentarz(strona 76/173)

W tym tygodniu najmocniejszą walutą spośród grupy G-10 względem dolara był funt, który zyskał 1,4 proc., a najsłabsza była korona norweska (-0,8 proc.). Wspólna, europejska waluta umocniła się o 0,4 proc. Eurodolar kończy tydzień w okolicy 1,3060, gdzie znajdują się maksima z tego tygodnia oraz dołki z początku roku. Dobre dane z USA spowodowały, że w tym tygodniu kurs znajdował się najniżej od grudnia 2012 r.

Kolejne dobre dane z amerykańskiej gospodarki. Dziś czekamy jeszcze na odczyt inflacji dla Strefy Euro oraz publikację CPI dla USA i Indeksu Uniwersytetu Michigan. Inflacja w Polsce niższa od prognoz, czy RPP zdecyduje się na dalsze cięcia stóp procentowych?

Za nami kolejny dzień bicia rekordów na giełdzie za oceanem. Tym razem to już dziesiąty dzień z rzędu. Jednak zachowanie inwestorów amerykańskich powoli przestaje już zadziwiać. Ważne, że nasi rodzimi inwestorzy postanowili wreszcie przejąć inicjatywę i zabrali się do kupowania.

Eurodolar powrócił pod linię krótkoterminowego trendu spadkowego. Obecnie kurs EUR/USD znajduje się na poziomie 1,3020. Po wczorajszym osłabieniu złoty od rana lekko zyskuje na wartości. Kurs EUR/PLN zniżkuje do 4,1515, a USD/PLN do 3,1850. Dziś największy wpływ na rynek powinny mieć dane makro z USA.

Wczorajsze dane dotyczące inflacji determinowały wartość polskiego złotego wczoraj po południu. Lutowy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych znalazł się na poziomie 1,3%, a więc był to wyraźny spadek inflacji względem stycznia, kiedy to ukształtowała się ona na poziomie 1,7%.

Jeszcze w połowie ubiegłego roku mieliśmy inflację na poziomie 4 proc. Po drugim z rzędu pozytywnym zaskoczeniu jest to już jedynie 1,3 proc. Tym samym wskaźnik CPI znalazł się poniżej dolnego ograniczenia przedziału wahań wokół celu inflacyjnego. To dobra wiadomość dla polskiej gospodarki.

Środowe notowania na Giełdzie Papierów Wartościowych przyniosły sesję, w trakcie której uwaga rynku podzieliła się pomiędzy reakcje na wynik spółki PZU i korekcyjne nastroje na rynkach otoczenia.

Na europejskich parkietach dominował dzisiaj kolor czerwony. Wzrosty obserwowaliśmy jedynie w Niemczech, Grecji, Szwecji i w Finlandii. Warszawski rynek należał do liczniejszej spadkowej grupy giełd, indeks WIG spadł 0,26 proc. Najlepiej zachowywały się w środę spółki z branży medialnej i deweloperskiej, relatywnie słabo – spółki paliwowe i telekomy. Obroty przekroczyły wartość 1 mld zł, z czego blisko 33 proc. przypadało na akcje PZU.

Sprzedaż detaliczna w lutym na poziomie 1,1 proc. m/m i 1,0 proc. m/m bez uwzględnienia wolumenu samochodów to kolejne bardzo dobre dane, które potwierdziły dobrą passę dla dolara.

Na parkietach naszego kontynentu widać rosnącą przewagę niedźwiedzi. Oznaki skłaniania się ku korekcie zaczynają być też widoczne za oceanem. Spadki po publikacji dobrych danych wskazują na rosnącą obawę przed zakończeniem luźnej polityki pieniężnej przez Fed.

Dziś kurs pary USDPLN próbuje pokonać poziom 3,20. Tym samym notowania mogą już niedługo znaleźć się na poziomach, które były ostatnio obserwowane w listopadzie 2012 roku. Natomiast polska waluta jest dość stabilna względem pozostałych walut, nieznacznie tracąc do euro, franka i funta.

Brak istotnych danych makroekonomicznych oraz perspektywa trzeciego piątku kwartału, podczas którego mamy do czynienia z wygasaniem najpłynniejszej serii kontraktów terminowych, zapowiadały zanik zmienności i brak rozstrzygnięć dotyczących potwierdzenia bądź negacji ostatniego impulsu wzrostowego.

We wtorek rynki nie zostały zaskoczone i sesja przebiegała w spokojnej atmosferze. Nie dotyczy to inwestorów na rynku funta, których zaskoczyły mocno negatywne dane o produkcji przemysłowej.

Czy druga połowa tygodnia przyniesie wyraźniejsze osłabienie dolara względem głównych walut?

Wtorek przynosi osłabienie złotego względem euro oraz franka. Natomiast złoty umacnia się do funta, a pozostaje stabilny względem dolara. Taka rozbieżność spowodowana jest sytuacją na globalnym rynku, gdzie obserwujemy odbicie na parze EURUSD oraz nowe minima na parze GBPUSD.

W ostatnim czasie poniedziałki to dni, w których giełdowy handel w Warszawie nie rozpieszcza inwestorów ani swoją intensywnością, ani tym bardziej zmiennością. Nie inaczej było i dzisiaj, kiedy to za wyjątkiem nielicznych przypadków zmienność akcji największych spółek w pierwszej części sesji nie przekraczała jednego procenta. Winnego takiego stanu rzeczy należy upatrywać między innymi w tradycyjnie niemal pustym kalendarium oraz ograniczonej zmienności globalnego rynku akcji.

Dzisiejszej słabości złotego nie należy wiązać z publikacją szczegółów projekcji inflacyjnej NBP, która była podstawą ostatniej decyzji RPP o obniżce głównej stopy procentowej aż o 50 p.b. Wprawdzie centralna ścieżka projekcji zakłada niższy wzrost PKB, niż się tego spodziewa rząd – bo na poziomie 1,3 proc. w 2013 r. i utrwalenia się inflacji na poziomie zbliżonym do 1,5 proc. – to oczekiwania dalszej obniżki stóp procentowych, które mogłyby negatywnie wpływać na złotego, mogłyby się pojawić dopiero w sytuacji wzrostu prawdopodobieństwa spadku wskaźnika CPI poniżej poziomu 1 proc. Dane nt. inflacji za luty, które poznamy w najbliższy czwartek, raczej nie dadzą podstaw do stawiania tego typu scenariuszy.

Nastroje rynkowe ustabilizowały się po emocjonującej końcówce poprzedniego tygodnia, a pesymistyczne informacje z Chin i Włoch wywołały ograniczoną reakcję. Kurs EUR/USD powrócił powyżej 1,30 USD, a indeks S&P 500 zwyżkuje powyżej 1550 pkt.

W poniedziałek, już od wczesnych godzin porannych, obserwujemy wyprzedaż złotego względem głównych światowych walut. Deprecjacja polskiej waluty może mieć związek z nieznacznym wzrostem awersji do ryzyka, która pojawiła się po piątkowym obniżeniu ratingu Włoch oraz z wypowiedziami Ministra Finansów Jacka Rostowskiego.

Drugi tydzień marca rozpoczął się od niewielkich spadków indeksów. Na razie trudno przesądzić, czy to tylko chwilowa zadyszka po serii bicia rekordów, czy też zapowiedź dłuższego ochłodzenia nastrojów. Zdecydowanych bodźców, mogących zainicjować korektę na razie wciąż nie widać.