pracoholizm (strona 2 z 4)

Na życie prywatne nie ma czasu 20 proc. menedżerów i dyrektorów

Poświęcają pracy 12 lub 14 godzin dziennie, zabierają ją do domu, pracują w weekendy, nie dojadają, nie śpią, urlop jest dla nich największą karą.

W Skandynawii, ale też w innych państwach zachodnich, częste pozostawanie po godzinach nie jest mile widziane. A w Polsce?

Święta to umocniona tradycją przerwa w pracy. Miła, ale czy dla wszystkich? Nie brakuje takich, którzy im bliżej świąt, tym bardziej tracą humor.

W Skandynawii, ale też w innych państwach zachodnich, częste pozostawanie po godzinach nie jest widziane dobrze – jeśli nie wychodzisz z pracy punktualnie, tak jak inni, to znaczy, że coś w Twoim działaniu jest nie tak.

Jesteś pracoholikiem? Być może Twoi rodzice swe niespełnione ambicje przenieśli na Ciebie. Jak odzyskać zdrowe zaangażowanie w pracę?

Najczęściej stresują w pracy relacje z przełożonym – 43 proc. ankietowanych jako główne źródło stresu wskazało swojego szefa

Leniwy wypoczynek ratuje człowiekowi życie. Austriacki psycholog Victor Frankl przestrzegał swych pacjentów

Jesteś wkurzony, bo z biura wyszedłeś 20 minut po czasie. A co może czuć Japończyk, który codziennie wraca do domu o dwudziestej drugiej, choć w jego umowie stoi jak byk: koniec pracy – godz. 16?

Ludzie są pracoholikami tylko wówczas, gdy pracują długo i za pomocą pracy tłumią lęk i poczucie winy, jakich doznają, kiedy nie pracują

Nie każdy pracownik poświęcający dodatkowe godziny na wypełnienie swoich obowiązków jest pracoholikiem

- Polacy należą do najbardziej zapracowanych narodów na świecie.

Są przemęczeni, zestresowani, niewyspani. Grożą im zawały, wylewy, wrzody żołądka. Ale tylko niektórzy chcą coś z tym zrobić.

Zaniedbana rodzina, przyjaciele, zdrowie, brak czasu, zmęczenie i stres - to niektóre symptomy pracoholizmu, czyli uzależnienia od pracy

W jednym ze szpitali, zmarł lekarz pracujący piątą dobę z rzędu.

Szefowie niechętnie wysyłają pracowników na urlopy. Ale czasem to my sami okradamy się z zasłużonego odpoczynku. A skutki mogą być opłakane.

Wyjeżdżamy na upragniony urlop, ale jak tylko wyjedziemy poza miasto już zaczynamy myśleć o pracy? A może myśl o urlopie napawa nas strachem? Czujemy się niespokojni mając wieczór wolny od pracy? Zaniedbujemy przyjaciół, rodzinę czy zdrowie... to znak, że być może poświęcamy zbyt dużo czasu życiu zawodowemu, chorobliwie dużo.

Wypalenie zawodowe nie zależy od ilości obowiązków czy czasu spędzonego w firmie. Najważniejsza jest wewnętrzne podejście. Jeśli jesteśmy zdeterminowani i skoncentrowani na celu, praca nas nie męczy, ale uskrzydla.

Jesteś pracoholikiem? To znaczy, że być może Twoi rodzice swe niespełnione ambicje przenieśli na Ciebie.

Długość pracy jest mocno powiązana z poczuciem szczęścia odczuwanym przez Europejczyków. Tylko w przypadku Amerykanów tygodniowy wymiar pracy nie ma wpływu na poziom szczęścia. Tak wynika z badań przeprowadzonych na pracownikach z Europy i USA przez Adama Okurycza-Kozaryna z Uniwersytetu w Dallas.

Długie godziny w biurze, brak snu, stres, alkohol i tzw. dopalacze. Dlaczego pracownicy wpadają w taki „zaklęty krąg”? Czy tego rzeczywiście wymagają przełożeni? A może to podwładni chcą udowodnić, że są najlepsi i uchronić się przed zwolnieniem?

Mężowie coraz częściej oskarżani są o pracoholizm. Żony zarzucają im, że pracują od świtu do nocy. Do domu wpadają tylko po to, żeby się przespać. Jak żyć z małżonkiem uzależnionym od pracy?

Na życie prywatne nie ma czasu 20 proc. menedżerów HR i dyrektorów personalnych. Dwóch na trzech zabiera pracę do domu

Ludzie są pracoholikami tylko wówczas, gdy pracują długo i za pomocą pracy tłumią lęk i poczucie winy, jakich doznają, kiedy nie pracują. Hiszpańscy naukowcy potwierdzili przydatność nowej skali do mierzenia pracoholizmu.

Nie tylko pigułki na dolegliwości fizyczne są popularne wśród pracowników. Środki na poprawę nastroju robią prawdziwą furorę w korporacjach. Nie tylko te składające się z naturalnych, ziołowych substancji. Pracownicy są przeświadczeni, że Prozac lub podobnie działający specyfik spowoduje, że będą lepiej pracować i sprostają wymaganiom pracodawców. Nic bardziej mylnego. Rozmawiamy o tym z psychiatrą dr Anną Waleń.