Wzrost zmienności

Gdy większość inwestorów spodziewała się kontynuacji tendencji spadkowej (już nie zważając nawet na to, że na rynkach bazowych dominował w tym czasie kolor zielony), popyt zdołał nagle powstrzymać podaż i zainicjować relatywnie silny ruch odreagowujący. W efekcie znaleźliśmy się dość niespodziewanie w rejonie tzw. pierwszej zapory podażowej Fibonacciego: 2432 - 2438 pkt. Co prawda nie doszło do jej przetestowania, ale lokalny punkt zwrotny wypadł właśnie we wskazanym rejonie cenowym. W moim odczuciu jest to ważny obszar i dopiero jego trwałe zanegowanie mogłoby świadczyć o zwiększającej się stopniowo presji popytowej na rynku warszawskim. Uważam, że gdyby ten cel kupującym udało się osiągnąć, istotny powinien wówczas okazać się wynik konfrontacji w kluczowym węźle podażowym: 2463 - 2469 pkt. Warto podkreślić, że między innymi wypadają tutaj dwa zniesienia wewnętrzne: 38.2% i 68.5%. Trapieni wewnętrznymi problemami (niewyjaśniona do końca sprawa OFE)
i borykający się z brakiem kapitału portfelowego,
zachowujemy się ostatnio w sposób nieprzewidywalny.

Trudno zatem stwierdzić, czy na przykład wczorajsza radość rynków amerykańskich (po decyzji FED w sprawie niewielkiego ograniczenia programu skupu aktywów) stanie się czynnikiem wpływającym na przebieg sesji w Warszawie. Generalnie z taką okolicznością powinniśmy się liczyć, ale z drugiej strony pozostaje tutaj kwestia jutrzejszego dnia i możliwego wzrostu zmienności, w związku z wygasaniem grudniowej linii instrumentów pochodnych (dodatkowy czynnik ryzyka). Tak czy inaczej w pierwszej kolejności obserwowałbym znany nam już obszar cenowy: 2432 - 2438 pkt. Opierając się wyłącznie na sygnałach technicznych, trwałe zanegowanie w/w zakresu byłoby pozytywnym wskazaniem, zapowiadającym kontynuację ruchu wzrostowego. O konsekwencjach przełamania wsparcia: 2384 - 2389 pkt. opowiem natomiast nieco więcej w dzisiejszym komentarzu wideo.

Paweł Danielewicz

[ Zobacz pełną analizę

]( http://i.wp.pl/a/f/pdf/32544/biuletyn_poranny_20131219.pdf )