Bez przełomu

Wydarzeniem technicznym ostatnich sesji była na pewno piątkowa obrona strefy wsparcia: 2245 – 2248 pkt. Po wcześniejszym przełamaniu węzła Fibonacciego: 2277 – 2281 pkt. fala spadkowa przyspieszyła i ostatecznie z dość wyrazistą reakcją popytu mieliśmy do czynienia dopiero we wspomnianym już korytarzu cenowym: 2245 – 2248 pkt.

Popołudniowa faza piątkowego handlu przebiegła zatem pod znakiem silnego wzrostu presji popytowej. Warto podkreślić, że w przedpołudniowym fragmencie wczorajszych notowań byliśmy świadkami kontynuacji tej inicjatywy.

W efekcie bardzo szybko doszło do konfrontacji w lokalnym węźle podażowym: 2280 – 2285 pkt. Niestety zarówno pierwsza, jak i druga próba przełamania tej przeszkody nie zakończyła się sukcesem. Jedynie doszło do naruszenia górnego ograniczenia strefy, ale ta okoliczność nie zachęciła popytu do wykreowania kolejnego impulsu. W komentarzach podkreślałem, że następstwem sforsowania węzła: 2280 – 2285 pkt. powinien być test kluczowego przedziału oporu: 2305 – 2309 pkt., czyli tzw. pierwszej zapory podażowej Fibonacciego wytyczonej na bazie zniesienia 14.6%.

Rekomendowany scenariusz nie urzeczywistnił się jednak. Po wykonaniu ruchu powrotnego do strefy: 2280 – 2285 pkt. kontrakty weszły natomiast w fazę ruchu bocznego i przez kilka następnych godzin byliśmy świadkami raczej mało ciekawego handlu. Więcej emocji pojawiło się dopiero z chwilą wejścia rynków Eurolandu w fazę korekty. Bardzo szybko dostrzegliśmy ten fakt, reagując w identyczny sposób, choć ze zdecydowanie większą dynamiką. Warto podkreślić, że wzrost presji podażowej na GPW zbiegł się w czasie ze zmianą nastrojów na rynku walutowym (powolna deprecjacja złotówki). W końcowej fazie handlu zostało wyznaczone nowe minimum cenowe poniedziałkowej sesji. To dość dobrze ilustruje nastroje, z jakimi mieliśmy do czynienia w tym fragmencie notowań. Ostatecznie zamknięcie czerwcowej serii kontraktów wypadło na poziomie 2261 pkt. Stanowiło to spadek wartości FW20M13 w odniesieniu do piątkowej ceny rozliczeniowej wynoszący 0.26%.

W komentarzach podkreślałem, że następstwem sforsowania lokalnej strefy oporu: 2280 – 2285 pkt. będzie najprawdopodobniej test tzw. pierwszej zapory podażowej Fibonacciego: 2305 – 2309 pkt. Z racji sporego wyprzedania rynku i istotnego faktu związanego z bliskim usytuowaniem kluczowej strefy wsparcia: 2230 – 2233 pkt. skonstruowanej na bazie zniesienia 61.8%, ten scenariusz wydawał się bardzo prawdopodobny. Niestety bykom ewidentnie zabrakło wczoraj determinacji i nawet lokalna (z założenia mniej istotna) strefa oporu: 2880 – 2885 pkt. okazała się dla nich zbyt trudnym wyzwaniem. Nie jest to z pewnością pozytywny sygnał, gdyż w tak newralgicznym rejonie cenowym popyt powinien jednak wykazywać się zdecydowanie większą aktywnością. Tym bardziej, że dopiero wyeksponowane na wykresie strefy: 2305 – 2309 pkt. i 2322 – 2326 pkt. cechują się ponadprzeciętną wiarygodnością.

W moim odczuciu warto „pociągnąć” ten wątek i przede wszystkim wyeksponować zakres Fibonacciego: 2322 – 2326 pkt. O ważnym i kluczowym w kontekście przebiegu kolejnych sesji wydarzeniu technicznym moglibyśmy według mnie mówić z chwilą sforsowania tej właśnie przeszkody cenowej. Z wykresu jasno bowiem wynika, że dodatkowo przecinają się tutaj aż dwie Median Lines (strzałka na wykresie), co w ogromnym stopniu wzmacnia znaczenie w/w przedziału. Z kolei w rejonie znanej nam już zapory cenowej: 2305 – 2309 pkt. przebiega czerwona ML. Również nie jest to z pewnością fakt bez znaczenia. Sygnałem świadczącym o zmieniającym się na FW20M13 układzie sił rynkowych byłoby jednak dopiero zanegowanie węzła podażowego: 2322 – 2326 pkt. Dopiero w takim przypadku wzrosłoby prawdopodobieństwo wejścia rynku w kolejną fazę ruchu odreagowującego, co w kontekście przebiegu wczorajszej sesji nie jest z pewnością scenariuszem bazowym.

Pozostaje jednak kwestia wsparcia: 2245 – 2248 pkt. i korytarza cenowego: 2230 – 2233 pkt. wytyczonego na bazie wykresu kontynuacyjnego kontraktów w skali tygodniowej. Wydaje się, że obóz byków powinien nadal inicjować w tym rejonie działania obronne, gdyż w przeciwnym razie pojawią się kolejne, niepokojące sygnały rynkowe. Tak naprawdę zanegowanie strefy: 2230 – 2233 pkt., czyli między innymi zniesienia 61.8% całej poprzedniej hossy oznaczałoby, że ruch spadkowy na FW20M13 wejdzie prawdopodobnie w swoją kolejną fazę.

Podsumowując, jedynym argumentem przemawiającym za możliwością wzrostu presji popytowej na FW20M13 jest bliskie usytuowanie niezwykle istotnych zapór popytowych. Wczoraj przekonaliśmy się jednak, że nawet lokalna przeszkoda cenowa: 2280 – 2285 pkt. jest dla kupujących nie byle jakim wyzwaniem. Porażka w tym rejonie świadczy o utrzymującej się słabości popytu. Nie jest to zatem pozytywny sygnał, ale być może obóz byków potrzebuje trochę więcej czasu na przysłowiowe przegrupowanie swoich sił. W tym kontekście nadal obserwowałbym uważnie zakres oporu: 2305 – 2309 pkt. i kluczową w moim odczuciu zaporę podażową: 2322 – 2326 pkt.

Paweł Danielewicz
analityk techniczny
DM BZ WBK

| Dane prezentowane w niniejszym raporcie zostały uzyskane lub zaczerpnięte ze źródeł uznanych przez DM BZ WBK S.A. za wiarygodne, jednakże DM BZ WBK S.A. nie może zagwarantować ich dokładności i pełności. Niniejsze opracowanie i zawarte w nim komentarze są wyrazem wiedzy oraz poglądów autora i nie powinny być inaczej interpretowane. Dom Maklerski BZ WBK S.A. nie ponosi odpowiedzialności za szkody poniesione w wyniku decyzji podjętych na postawie informacji i opinii zawartych w niniejszym opracowaniu. Powielanie bądź publikowanie niniejszego opracowania lub jego części bez pisemnej zgody DM BZ WBK S.A. jest zabronione. |
| --- |