Podwyżki mają obowiązywać od 1 stycznia 2008 roku. Oznacza to, że zatrudnionym musimy wypłacić wyrównania za styczeń, luty, marzec i kwiecień. Uzupełniamy przy tym nie tylko pensje zasadnicze, ale również inne składniki ustalone jako odsetek tej pierwszej.
Zmienione przepisy zapewniają podwyżki wyłącznie wąskiej grupie zainteresowanych. Windują bowiem dolne i górne granice widełek płacowych obowiązujących w poszczególnych kategoriach zaszeregowania, a nie indywidualne wynagrodzenia. Ale i to nie jest zasada bezwzględna. Niektórym podwładnym trzeba bowiem podnieść pensje: tym, którzy otrzymywali dotychczas minimalne stawki w swoich przedziałach zarobkowych, oraz tym, których gaże są wskazane w wymienionych rozporządzeniach w stałej i jednakowej kwocie. W gronie tym znajdują się np. doradcy polityczni ministrów czy prezydent Warszawy. Pozostali pracownicy nie mają gwarancji, że coś zyskają. Czy im coś przyznać w ramach określonych, wyższych widełek, zdecydują pracodawcy, kierując się swoimi możliwościami finansowymi.
Więcej będą zarabiać menedżerowie, doradcy ministrów czy pracownicy naukowi Polskiej Akademii Nauk. Ale to nie wszystko. Podskoczyły również przedziały płacowe zwykłych pracowników, jak administracji, kierowców czy zawodów rzemieślniczych i księgowych. Jest to widoczne zwłaszcza w nowej strukturze wynagrodzeń w samorządach, gdzie korekty były największe.
Oprócz zapowiadanego wzrostu zarobków i dodatków funkcyjnych przyniosły one niespodziankę – zlikwidowały w pewnych jednostkach dodatki za pracę szczególnie uciążliwą lub szkodliwą dla zdrowia, ponadplanowe zadania zlecone kierowcom oraz za znajomość języków obcych.
"Rzeczpospolita" pisze, że likwidowane dodatki mogą przysporzyć szefom problemów z innych jeszcze powodów. Otóż nowelizacje z jednej strony zabierają niektórym dodatki, a z drugiej – gwarantują, że zatrudnieni nie stracą na zmianach.
