komentarz walutowy (strona 83 z 93)

Komunikat FOMC nie przyczynił się do większej zmienności na rynkach finansowych. Zgodnie z oczekiwaniami nie było niespodzianek. Fed nie zmienił stóp procentowych oraz utrzymał wartość programu skupu aktywów na poziomie 85 mld USD miesięcznie.

Środa minęła pod dyktando odczytów makroekonomicznych za oceanem. Okazały się one słabsze niż oczekiwano. Kurs EUR/USD bije kolejne rekordy. FED potwierdził ciąg dalszy luzowania polityki monetarnej na amerykańskim rynku.

Wczorajsze posiedzenie FOMC zgodnie z naszymi oczekiwaniami nie przyniosło żadnej zmiany w polityce pieniężnej. Fed pozostawił stopy procentowe bez zmian oraz podtrzymał deklarację skupu aktywów o wartości 85 mld dolarów miesięcznie do czasu "znacznej poprawy" sytuacji na rynku pracy. Tuz przed ogłoszeniem decyzji ws. stóp procentowych eurodolar ustanowił nowe maksimum na 1,3585.

Teoretycznie publikowane dziś dane w USA są mniej istotne niż choćby wczorajsze PKB. Wyjaśnią one jednak powstałe tydzień temu zagadki i odpowiedzą na pytania, czy aby na pewno koniunktura w przemyśle poprawia się, a spadek liczby zarejestrowań bezrobotnych to efekt poprawy sytuacji na rynku pracy. Trudno powiedzieć, czy te dane przełożą sie na nastroje rynkowe.

Poranny, czwartkowy handel na złotym charakteryzuje się kontynuacją wcześniejszej, kilkugodzinnej konsolidacji. Polska waluta wyceniana jest przez rynek następująco: 4,195 PLN za euro, 3,091 PLN wobec amerykańskiego dolara oraz 3,401 PLN względem franka szwajcarskiego. Rentowności polskiego długu nieznacznie wzrosły i wynoszą aktualnie 3,96% w przypadku papierów 10-letnich.

Apetyt na bardziej ryzykowne aktywa utrzymuje się. Pozytywnego sentymentu obserwowanego na rynkach nie zdołał popsuć nawet kiepski odczyt indeksu zaufania amerykańskich konsumentów. Wskaźnik Conference Board nieoczekiwanie spadł w styczniu do poziomu 58,6pkt. z 66,7pkt. po korekcie.

Wczoraj opublikowane zostały wstępne dane o Produkcie Krajowym Brutto za 2012 rok. Wartość PKB wyniosła 2% - 0,1% poniżej prognoz rynkowych. Niestety bardziej niż gorszy od oczekiwań odczyt może niepokoić słaby popyt wewnętrzny. Dalsze hamowanie konsumpcji prywatnej powinno przyczynić się do kolejnych obniżek stopy procentowej przez Radę Polityki Pieniężnej.

Main street w dół, Wall Street w górę. Main street to potocznie amerykański konsument, który na razie zdaje sie nie wierzyć w ożywienie amerykańskiej gospodarki. To jednak nie przeszkadzało wczoraj amerykańskim indeksom ustanowić nowych maksimów, co w przypadku S&P500 oznaczało pokonanie poziomu 1500 pkt.

Po raz pierwszy w tym roku ważne dane z polskiej gospodarki nie zaskakują negatywnie. Ich znaczenia dla wyceny złotego nie należy przeceniać. Istotne są również komentarze ze strony Banku Węgier. Nie planuje on pochopnie uruchamiać arsenału niestandardowych narzędzi łagodzenia polityki pieniężnej (osłabiania waluty). Przymierza się również do zakończenia cyklu obniżek stóp.

Środowy, poranny handel na złotym przebiega w spokojnych nastrojach, gdzie wycena polskiej waluty stabilizuje się po wczorajszej sesji podwyższonej zmienności. Złoty wyceniany jest przez inwestorów następująco: 4,186 PLN za euro, 3,104 PLN wobec dolara amerykańskiego oraz 3,364 PLN względem franka szwajcarskiego. Rentowności polskiego długu pozostały stabilne poniżej poziomu 4,00% (aktualnie 3,924% - 10YT).

Tydzień rozpoczął się niezbyt łaskawie dla inwestorów w Polsce. Złoty ciągle jest wyprzedawany, a na warszawskim parkiecie trwa korekta. Produkt Krajowy Brutto okazał się odrobinę gorszy od oczekiwań analityków.

Złoty rozpoczyna nowy tydzień od osłabienia do głównych walut. Cieniem na notowaniach kładzie się lekka realizacja zysków, jaką można obserwować na większości europejskich giełd i rynku eurodolara. Oczekiwanie na publikowane jutro szacunkowe dane nt. polskiego Produktu Krajowego Brutto (PKB) za 2012 rok również nie zachęca do zakupów polskiej waluty.

Klimat inwestycyjny na rynkach światowych pozostaje bardzo dobry. W dalszym ciągu dostrzegalna jest selekcja napływających wiadomości i koncentrowanie się na informacjach, które byłby impulsem do kontynuacji średnioterminowych trendów.

Przez cały ubiegły tydzień złotówka traciła względem euro, jednakże koniec tygodnia przyniósł silną korektę tego ruchu. Pomogły temu dobre odczyty zza zachodniej granicy oraz informacje o wysokości wcześniejszego zwrotu środków pożyczonych w ramach programu LTRO. Kurs EUR/USD zbliżył się do poziomów z lutego 2012 roku.

Zadeklarowanie przez europejskie banki komercyjne wyższej niż oczekiwano wartości wcześniejszej spłaty pożyczek pochodzących z pierwszej LTRO skutkowało umocnieniem euro względem dolara. Kurs EUR/USD po wyjściu górą z trwającego dwa tygodnie trendu bocznego dotarł pod opór na 1,3485.

Na rynkach mamy euforię. Fakt, iż rosnące ceny aktywów coraz mniej przystają do rzeczywistości makroekonomicznej zdaje się mieć na ten moment drugorzędne znaczenie. Jeśli rynki zignorowały fatalną reakcję na raport kwartalny Apple, to tym bardziej mogą selektywnie podchodzić do raportów makroekonomicznych, których w najbliższych dniach również nie będzie brakowało. Są jednak wyjątki, takie jak dolar australijski, funt, waluty z Europy Centralnej, czy choćby piątkowy WIG20.

Korzystne informacje ze strefy euro o większym niż się spodziewano zainteresowaniu banków wcześniejszą spłatą pożyczek do EBC oraz potwierdzenie sygnałów poprawy sytuacji gospodarczej Niemiec (Ifo), wsparły notowania złotego. Zapowiada się obfitujący w wydarzenia tydzień. Spodziewam się, że zakończy się pomyślnie dla złotego.

Początek tygodnia na złotym przebiega pod znakiem stabilizacji wyceny polskiej waluty w rejonie maksimów wypracowanych podczas piątkowej sesji. Złoty wyceniany jest przez rynek następująco: 4,169 PLN za euro, 3,097 PLN wobec dolara amerykańskiego oraz 3,336 PLN względem franka szwajcarskiego. Rentowności polskiego długu nieznacznie wzrosły i wynoszą aktualnie 3,929% w przypadku obligacji 10-letnich.

Pomimo, że indeks nastrojów w niemieckim biznesie (IFO) wzrósł w styczniu do 104,2 pkt. wobec oczekiwanych 103 pkt., to apetyt rynku po ostatnich rewelacyjnych odczytach ZEW i PMI był większy. Zresztą Niemcy to nie cała strefa euro i odwrotnie.. Krytyczne względem wspólnej waluty słowa włoskiego premiera mogą zainicjować podobne posunięcia ze strony innych polityków, choć każdy będzie starał się unikać określeń "wojna walutowa".

Recesyjne odczyty wskaźnika PMI dla przemysłu w krajach europejskich oraz bardzo słaba dynamika sprzedaży detalicznej w Polsce nie pomogły wczoraj rodzimej walucie. Złoty w dalszym ciągu jest wyprzedawany, a co gorsze na horyzoncie nie widać czynników, które mogłyby odwrócić ten trend.

Kurs EUR/USD od rana zwyżkuje. Notowania wybiły się z dwutygodniowej konsolidacji i osiągnęły najwyższy poziom od końca lutego ubiegłego roku (1,3415). Wyjście ponad ostatnie szczyty otwiera drogę do oporu na 1,3485. Jedyną walutą z grona G-10, która silniej zyskuje wobec dolara jest duńska korona - wczoraj Bank Centralny Danii podniósł stopy procentowe o 10 pb.

Informacje, które w ostatnich dniach napływają do inwestorów mogą przyprawić o zawrót głowy. Jedne wskaźniki zdają się wskazywać na silne ożywienie, drugie pokazują najgorsze odczyty od recesyjnego 2009 roku.

Eurodolar testuje kluczowy opór na 1,3400. Jego przełamanie otworzy drogę do wzrostów na 1,3700 i wyżej. Korzystne dane o nastrojach w Niemczech (Ifo) powinny wesprzeć wspólną walutę przybliżając realizację takiego scenariusza.

Poranny, piątkowy handel na złotym przynosi stabilizację polskiej waluty po wczorajszych ograniczonych (głównie na EUR/PLN) spadkach. Złoty wyceniany jest przez rynek następująco: 4,1854 PLN za euro, 3,1300 PLN wobec dolara amerykańskiego oraz 3,3642 PLN względem franka szwajcarskiego. Rentowności polskiego długu ustabilizowały się w rejonie 3,825% w przypadku obligacji 10-letnich.

Wzrost styczniowych indeksów PMI wyraźnie powyżej oczekiwań przy mocnej aprecjacji euro względem azjatyckich walut to nie łatwa sztuka, która jednak Niemcom się udała. To zapowiedź rysującego się wyraźniejszego ożywienia w drugim półroczu, co każe odrzucić wcześniejsze pesymistyczne założenia uwzględniające negatywny wpływ zbyt drogiego euro.